The Hellfire Pass: de Birma-Siam Pelgrimsreis 2025

Verslag 6

Vandaag rijden we weer terug naar Kanchanaburi.

Op ons gemak ontbeten en om 08:30 weer in de bus, nog even langs de ATM en weer door de slingerende weg door de jungle naar beneden met adembenemend uitzicht over het stuwmeer.

Het is nog steeds een waanzinnig prachtige weg zo slingerend met links en rechts het ongerepte oerwoud. Onderweg wel 2 auto’s gezien die tegen de boom zijn geëindigd, er gebeuren regelmatig ongelukken op dit stuk weg.

Tijdens onze rit wees Rod ons op de zogenaamd Chinese Cutting, een stuk waar ook Chinese Romusha’s aan hebben gewerkt.

Onderweg kwamen we langs Ni Thea waar een groot spoorwegemplacement lag, maar wat nu helemaal onder het oppervlak van het stuwmeer ligt.

Langs Shimo (=laag) Ni Thea, waar eerst het hoofdkwartier van F-Force lag, midden in een moerasgebied waar de eerste uitbraak van cholera was en 26 Australiërs werden gecremeerd.

Daarna op naar de grote stuwdam, indertijd werd de naam van de dam gewijzigd in die van de kroonprins, de huidige koning; Vajiralongkorn dam. Dit om het aanzien van deze prins te verhogen.

Op de dam stond een behoorlijke wind en de gebruikelijk apen, waar ook uitgebreid voor gewaarschuwd wordt, waren er niet.

Rod vertelde over de linkerwand van het meer waar men in de poreuze limestone (kalkzandsteen) 20 km aan tunnels heeft geboord en vervolgens betoninjecties hebben plaats gevonden om voor een dichte wand van het stuwmeer te zorgen, zodat het stuwmuur niet leegloopt.

Op zich is de dam niet extreem hoog en we denken altijd dat we over de bergweg naar Sangklaburi enorm de hoogte ingaan, maar het water van het stuwmeer staat natuurlijk waterpas. Het water stond nu op 153 meter boven zeeniveau en dat geldt natuurlijk ook voor het water onder de Mon brug in Sangklaburi.

Vervolgen weer van een heerlijke lunch genoten en daarna op naar het klapstuk van de middag: het lopen van de Hellfire trail.

Bij Hintok stoppen we en gaf Rod een eerste uitleg aan iedereen en daarna hadden we 3 smaken: een groep die in de bus achterbleef en rechtstreeks naar het Hellfire museum ging, een groep die het eerste stuk nog meeliep naar de Hintok cutting en daarna met de bus naar het museum ging en de groep die de hele trail gelopen hebben: 3,5 km op een neer langs het tracé van de spoorweg.

Een werkelijk schitterende tocht waarbij iedereen het gevoel kreeg van de enorm moeilijke omstandigheden waaronder dit stuk moest worden gebouwd.

Voorraden die helemaal vanaf de rivier naar boven moesten worden gesjouwd, lange afstanden tussen het werk en het kamp.

Een complex terrein waar enorme bruggen moesten worden gebouwd, meerdere cuttings moesten worden gemaakt, delen van de rotswand moesten worden afgehakt en aan de dal kant moesten soms steunmuren worden gemaakt om de spoordijk te ondersteunen.

Op de foto’s is het lastig te zien maar bijv. de Three Tiers bridge was een brug van 3 verdiepingen die ook nog eens in een bocht werd gelegd, een waar kunstwerk!

Bij het 7 meter Embankment (spoordijk) is volgens Rod de enige echte verzakking te zien van de onderbouw van de spoorweg. Hier heeft men natte modder gebruikt voor het ophogen van de onderbouw en dit was niet goed te verdichten.

Rod gaf onderweg steeds uitleg en uiteindelijk kwamen we dan bij de Hellfire pas zelf aan.

Zo genoemd omdat dit de bottleneck was tijdens de bouw, overal was men al zover maar dit stuk schoot niet op. In het Speedo tijdperk werd er dan ook dag en nacht in 2 ploegendienst van 12 uur gewerkt. ’s Nachts bij het licht van toortsen en vuren werkte uitgemergeld mannen afgebeuld door hun bewakers: het ware beeld van de hel, vandaar de naam.

Met name de Engelsen en de romusha’s hebben de Hellfire pas aangelegd en pas in een latere fase kwam er versterking van de Australiërs. Maar deze hebben zich de Hellfirepas toegeëigend en er een modern museum neergezet.

Uiteindelijk waren we pas een kwartier voor sluitingstijd bij het museum en was er niet meer veel tijd over om het te bekijken.

Maar het was het volgens mij dubbel en dwars waard om dit traject te lopen en het aan de lijve te ondergaan. Een unieke ervaring die echt binnenkomt!!

Vervolgens weer verder naar Kanchanaburi. Naar het Felix resort: een groot hotelcomplex aan de rivier vlak bij de brug over de Kwai rivier.

En wie stond daar ook te wachten; mijn oude vriend Mr. Wut. Mijn vaste chauffeur in Thailand, die speciaal mij even kwam opzoeken. HIj was ook nog even langs de markt was gegaan voor een portie sticky rice met Mango voor mij, mijn lievelingstoetje!

Morgen weer op stap en dan met de trein van Namtok over het Wang Pho viaduct terug naar Kanchanaburi.

In de onderstaande fotocarousel zijn, naast de foto’s uit de blog, ook aanvullende foto’s te bewonderen!