De Drie Pagodenpas: de Birma-Siam Pelgrimsreis 2025

Verslag dag 5 

Vandaag hebben we een beetje uitgeslapen en pas om 09:00h in de bus naar de Drie Pagodenpas. ’s Morgens wakker worden met dit uitzicht is zeker niet verkeerd. 

Rod begon vandaag met het ongelofelijke verhaal van de zogenaamde F-Force. Dit waren, net als H-Force, mannen die uit Singapore kwamen, in dit geval vooral Engelsen, die daar achtergebleven waren omdat ze ziek waren. De Japanners hadden beloofd dat ze naar een goede plek gingen, ze hadden zelfs een piano meegenomen. 

Niets was minder waar. Voor deze mannen gingen werkelijk alles mis wat mis kon gaan en ze kwamen in het ergste kamp langs de hele spoorlijn. 
Ze waren nog ziek of net hersteld toen ze aan hun tocht begonnen, in Ban Pong aangekomen moesten ze lopen: 17 nachten; 300 km en ook nog in de regentijd! 

Ze kwamen door kampen waar de cholera heerste, zoals Konkoita. Ze zaten aan het eind van de logistieke lijn en voor hen moest die ook nog eens uit Singapore komen omdat ze nog steeds onder de Japanners in Singapore vielen. En hun officieren bekommerden zich niet echt om hun mannen! 

Het resultaat was dat van de 1600 mannen er uiteindelijk 1200, dat is 75%, stierven!!! 

 Vervolgens stopten we bij de brug over de Kwai Noi. Eigenlijk is dit de echte enige brug over de rivier de Kwai. De Thai hebben bij Kanchanaburi de naam van rivier veranderd in “the river Kwai” op basis van de film.

Interessant weetje: De opnames van de film “the bridge over the river Kwai” waren trouwen op Sri Lanka. 

Deze brug werd ook wel de brug van de 600 doden (Engelsen) genoemd. 

 Op weg naar de grens waren er 2 checkpoints waar het Thaise legers streng controleert en ook echt de bus inkomt. Iedereen is op het hart gedrukt geen foto’s te maken van het checkpoint en/of de militairen. 

Bij Kami Sungkurai hebben we kort gestopt en heeft Rod uitgelegd hoe de Japanners aan het einde van de oorlog verdedigingsposities gingen aanleggen om de Engelsen tegen te houden als ze uit Birma zouden komen om Thailand binnen te vallen. 

Door de berg werd tunnels aangelegd door ook Nederlandse, krijgsgevangen. 

Vanuit deze tunnels konden de Japanners al het transport over de weg en de spoorlijn aanvallen. Bevoorraden dwars door de heuvelrug en zich gedekt terugtrekken. 

Uiteindelijk kwamen we bij de grens met Myanmar. Na iedereen uitdrukkelijk op het hart gedrukt te hebben absoluut niet over de grens te gaan, ook niet met een voet konden we uitstappen en kon Rod zijn verhaal vertellen. 

Vroeger was er helemaal geen grens tussen Birma en Siam, de grens liep ergens over de bergen en niemand aan beide kanten maakte zich er druk over, totdat de Engelsen Birma veroverden en die wilden een grens vastleggen. 

De eerste grenslijn liep in een rechte lijn, maar daar gingen de Thai niet mee akkoord want de 3 pagodes waren een belangrijk monument van een overwinning van hun op Birma. Vandaar de heden ten dage er nu een hele smalle corridor is naar de grens en de 3 pagodes. 

Rod heeft 30 jaar geleden een tijdcapsule ingegraven en beweert er over 20 jaar bij te zijn als deze wordt geopend. Nut en Aui kunnen Rod en mij dan duwen in onze rolstoel. 

Nadat iedereen zich te buiten had gegaan in de kleine winkeltjes langs de grens en Rod zijn drankvoorraad had aangevuld: een fles Whisky voor omgerekend €2,70 

Was het tijd voor de groepsfoto en een foto van de reisleiding/reislijding. 

Er was echter een kleine miscalculatie; doordat sommige reizigers dicht bij de grens waren geweest was hun telefoon en/of Smartwatch op de tijd in Myanmar overgegaan naar de tijd in Myanmar en dachten ze dat ze nog een half uur extra hadden. 

Uiteindelijk hebben we iedereen op de foto gekregen. 

 Terug naar Sangklaburi voor de lunch en een vrije middag. Er waren nog mogelijkheden om een aantal bezienswaardigheden te bezoeken. 

De club viel in wat kleinere groepen uit elkaar en er waren allerlei keuzes qua zwaarte. De grootste club ging eerst met de bus naar de tempel op de heuvel. 

 Maar Aui en ik hadden wat vertalingsmisverstanden; Ik wilde naar de tempel, maar toen we daar aankwmaen was het niet degenee die Erik de Groot en ik gedacht hadden. Maar niet getreurd, want daarna zijn we toch nog naar de Chedi gereden. 

 Toen kwam de uitdaging, wandelen over de supersteile weg naar de enorme zittende Boeddha op de berg.  Een aantal ging met de bus terug, maar gewapend met water begonnen we aan de klim. 
Uiteindelijk waren we na ongeveer 20 minuten boven. Nut en Aui kreunden al dat ze het niet gingen halen, maar na een beetje opjutten gingen ze toch door. Erik de Groot kwam met zijn 90 jaar ook boven, met een beetje moeite maar toch super gedaan. En uiteindelijk dus ook de dames van TBRC. 

Een enorme Boeddha met een waanzinnig uitzicht over het stuwmuur en de stad. 

Daarna weer naar beneden en op weg naar de beroemde houten Mon brug, gebouwd door het Mon volk. Maar niet nadat eerst de winkeltjes bezocht waren. 

Na een biertje met uitzicht op de brug was het toch echt tijd om naar het hotel terug te lopen en waren we net op tijd voor het diner.  

Na het diner kregen we nog een uitgebreide presentatie van Rod over al zijn speurwerk. Iedereen zat aandachtig te luisteren en er volgden nog een aantal vragen waarna hij weer los ging, maar uiteindelijk konden we afronden en kreeg hij een daverend applaus. 

Morgen gaan we weer terug naar Kanchanaburi en staat ons de Hellfire trail te wachten, maar daarover morgen meer. Tot morgen!

In de onderstaande fotocarousel zijn, naast de foto’s uit de blog, ook aanvullende foto’s te bewonderen!