Post Single Template

Vandaag gaan we weer terug richting Bangkok. Na wat last-minute wijzigingen in de vertrektijd, vertrokken we om 09:00 richting Bangkok. Onderweg deden we Taumaun, Bang Pong, Non Pladuk & Nakon Pathom aan.

Gewijzigd op: 25-11-2025

Verslag dag 9

Op naar Bangkok, waarbij we onderweg nog een aantal locaties aandoen.

Gisteravond het schema maar weer eens omgegooid; het originele idee was om 10:30h te vertrekken en om 14:30h bij het hotel in Bangkok aan te komen. En dan onderweg nog Tamuan, Ban Pong, Non Pladuk en Nakon Pathom aan te doen. Dat gaat dus van zijn langstlevende dagen niet lukken.

En dus om 09:00h zat iedereen in de bus en gingen we naar Tamuan. Onze eerste stop van vandaag.

Tamuan was een enorms groot verzamelkamp dat pas in 1944 werd opgericht. Na de bevrijding, eind 1945 werd hier ook een gezinsherenigingkamp ondergebracht. Eind 1945 werden vrouwen en kinderen komend uit Java weer herenigd met man, vader of broer. Soms maar voor een zeer korte tijd, omdat de man alweer in opleiding ging voor het KNIL bataljon dat weer naar Indië zou worden gestuurd.

Ook onze vorig jaar overleden veteraan Hendrik Hansen volgde hier een opleiding bij de Ghurka’s.

Bij gebrek aan Rod of Andrew werd door Poom en mij een uitleg over deze locatie gegeven.

De opa van Monique Soesman was nauw betrokken bij het opzetten van het herenigingskamp en was verantwoordelijk voor het opzetten van de infrastructuur.

Terry was zeer enthousiast over de tekeningen en plattegronden die Monique had meegebracht en ging daarom nog apart met haar naar het zogenaamde Emmakamp.
Ondertussen wilden wij Alvast doorrijden naar Non Pladuk, maar Terry gaf te kennen dat wij moesten wachten omdat ook hij nog iets wilde zeggen. Eigenlijk hetzelfde wat al in Tamuan was verteld.

Vervolgens door naar het station van Ban Pong, dit lag aan de bestaande spoorlijn tussen Singapore en Bangkok.

Op dit station kwam alle krijgsgevangen aan die aan de Thaise kant aan het werk werden gezet. Elke dag 600 mannen, die met 28 man opeen gepropt zaten in kleine gesloten wagons. Aangekomen moesten ze in een klein verzamelkamp een groot deel van hun spullen achterlaten, waaronder ook medicijnen. Niets hiervan werd echter doorgestuurd.

Vervolgens ging men door naar het noorden, naar Kanchanaburi; de eerste transporten nog met trucks, maar toen de regentijd aanbrak, de wegen slecht werden en de beschikbare vrachtwagens nodig waren om voorraden te transporteren werd het lopen voor de krijgsgevangenen.

Meestal waren dat nachtmarsen van een dikke 25 km. De mannen van F-Force liepen 17 nachten!

Het oude station Ban Pong is helaas gesloten, er staat nu een splinternieuw stationsgebouw en om het oude station staan hekken. Geen zicht meer op het oude station, de ruimte waar de wissels nog met grote kabel hendels werden bediend en waar ook nog een oude Japanse telegraaf stond zijn allemaal weg.

Veel is er dus niet meer te zien, daarom maar ook een foto van 2 jaar geleden bijgevoegd.

Non Pladuk was eigenlijk het echte beginpunt van de Birma-Siam spoorweg. Hier lag een enorm groot spoorwegemplacement met veel voorraden. Het Eerste kamp, Non Pladuk 1 lag vlak naast het emplacement en later kwam daar ook nog Non Pladuk 2 bij.

De geallieerden wisten natuurlijk waar dit emplacement lag en in september 1994 werd het emplacement zwaar gebombardeerd en werd ook het kamp geraakt. Daarbij vielen er 100 doden onder de krijgsgevangenen.

Begin 1945 werden de kampen ontmanteld; de officieren gingen naar het officierskamp in Kanchanaburi en de rest naar Tamuan.

De laatste stop was de grote Chedi van Nakon Pathom. Een enorme stoepa die er al eeuwen stond en ook voor de krijgsgevangenen een duidelijk herkenbaar punt was.

In 1944 werd hier een enorm groot hospitaalkamp opgericht met 50 barakken van elk 200 man. De omstandigheden in dit kamp waren goed, het werd door de Japanners gebruikt als een modelkamp tijdens inspecties van het Rode Kruis.

Iedereen had tijd om wat om de Chedi heen te lopen, maar van de kampen is niets meer terug te vinden.

En met dit bezoek zat het erop, verder richting Bangkok.

Onderweg hadden we al contact met de agent van Fox die in het Rembrandt hotel op ons zat te wachten.

We hadden de inschatting gemaakt dat we niet voor 16:00h zouden aankomen in het hotel. Het eerste stuk ging nog erg voorspoedig, maar op de laatste kruising, vlak voor het hotel liep het verkeer weer zoals gewoonlijk compleet vast en kropen we langzaam naar voren.

Uiteindelijk kwamen we de kruising over en waren we precies om 16:00h in het hotel. Dus een 1,5 uur eerder vertrokken uit Kanchanaburi en nog steeds pas om 16:00h in het hotel. Het TBRC zal echt iets aan het schema van deze dag moeten veranderen, want zo ging het maar net.

Ron de agent namens Fox ving ons op en iedereen kreeg zijn kamersleutel.

Er werd door de reizigers uitgebreid afscheid genomen van Poom en Keaw en dan zit het er echt op. De rest van de middag en avond kon iedereen zijn gang gaan en werd links en rechts eettentjes opgezocht.

Morgen om 08:30h staat de bus weer voor ons hotel en vertrekken we richting het vliegveld voor de terugreis naar Nederland.

In de onderstaande fotocarousel zijn, naast de foto’s uit de blog, ook aanvullende foto’s te bewonderen!